Aan de ene kant wil ik dol graag ‘normaal’ zijn, en het dus bij spuiten houden zodat zo min mogelijk mensen zien dat ik iets heb. Echt niet dat ik de hele dag met een pomp ga lopen, nee op dat soort momenten verafschuw in een insuline pomp.

Dan zijn er nog dat momenten dat het spuiten echt pijn doet. Niet het prikken opzich, maar de insuline. Het brand. En dan wil ik maar een ding, die naald zo snel mogelijk uit mijn lijf en blazen, blazen, blazen. Dat is het enige wat de pijn dan iets minder maakt. En op die momenten - meestal rond 10 uur ’s avonds - is ergens ver in mijn achterhoofd een insuline pomp een reeele optie. Want dan hoef ik nooit meer Levemir te spuiten, nooit meer dat branderige rot gevoel. Zo’n reeele optie dat ik het er zelfs met Wilbert over gehad heb, wat hij er van zou vinden.

Maar dan zijn er ook al die momenten dat ik normaal wil zijn. En dat ik zo’n pomp verafschuw. Maar toch ook weer die momenten dat het wel een reeele optie voor de toekomst is. Dilemma dilemma…

“Shanti rem eens af!” (als er op de rotonde nog een auto rijdt, terwijl ik al lang onder de 20 km zit en met een drukje op de rem stil sta). “Niet zo ver naar rechts” (terwijl ik gewoon keurig rechts rij, en niet half in de berm). “Meer gas geven” (omdat er een auto achter me zit die blijkbaar de maximum snelheid niet snel genoeg vind).

Ja dat is auto rijden met mijn mama naast mij en dit zijn nog maar een paar van de opmerkingen, of het als ik me rijbewijs heb beter wordt? Neuh, denk het niet. Niet in het begin in ieder geval, want zoals ze zelf zegt is het niks voor haar om naast der kind in de auto te zitten. En nee ik heb me rijbewijs dus nog niet, in september mag ik weer op. Maar ach een afstandje van ongeveer 700 meter binnen de bebouwde kom terwijl het buiten licht en rustig is moet kunnen, toch? Ik vind van wel